Niet op mijn e-reader gelezen #2

Mont-Ventoux

Feest der herkenning. Jeugdsentiment. Persoonlijke herinneringen. En een mooie plot. Ik heb net in één ruk (nou ja, twee rukken, onderbroken door nachtrust) Bert Wagendorps Ventoux gelezen. Het zal voor een deel ongetwijfeld met mijn leeftijd te maken hebben dat ik zo’n plezier aan het boek beleefd heb. Niet alleen in twee rukken uitgelezen, maar vervolgens nog eens van voor naar achteren rustig doorgebladerd, op zoek naar bepaalde passages, herlezend, en nog eens in de eigen herinneringen gravend. Dat geldt niet alleen voor de muziek waarnaar verwezen wordt, de literatuur en films die zo’n belangrijke rol in het plot spelen of de actuele maatschappelijke gebeurtenissen uit de zeventiger en tachtiger jaren. Zoals de komst van de eerste Surinaamse scholieren naar ‘onze’ middelbare scholen. In mijn geval, in Amsterdam Osdorp, gebeurde dat een aantal jaren eerder dan in Wagendorps Zutphen, maar de commotie was niet minder. Een prachtige Surinaamse met de voor die tijd voor onze begrippen exotische naam Florence maakte haar entree in onze klas, en alle meisjes en jongens, en niet vergeten de leraren, waren voor langere tijd van de kaart. Maar natuurlijk ook de wieler- en andere sportgebeurtenissen die op de achtergrond het verhaal zo mooi in de tijd plaatsen.

Lukmanier0

Het geldt natuurlijk ook voor de beklimmingen en afdalingen van de Ventoux die door Wagendorp met veel inlevingsvermogen worden beschreven (hij is uiteraard ook ervaringsdeskundige). Zelf ken ik de Mont Ventoux alleen van de televisie en van verre afstand vanuit de auto, maar heb ik wel de nodige fietservaring in het hooggebergte. Mijn finest hour op de fiets beleefde ik niet daar, maar in Zwitserland op de Passo del Lucomagno (ook wel Lukmanier Pass), 1.916 meter hoog, die ik tijdens een zomerse fietstrektocht van Nederland naar Italië in de vroege morgenuren overwon. Niet op een handgemaakte lichtgewicht racefiets van Italiaanse makelij, maar op een eenvoudige Peugeot sportfiets met 10 versnellingen, én 18 kg extra bagage. Het licht euforische gevoel dat je bij het bereiken van een dergelijke top overvalt raak je eigenlijk nooit meer kwijt. En ook daarin overtuigt Ventoux, al zal het daardoor (en om nog veel andere redenen) waarschijnlijk meer een mannen- dan een vrouwenboek blijven.

En dan straks Ventoux. The Movie. Ik weet niet of ik daar verlangend naar uit kijk, ondanks het feit dat o.a. Wilfred de Jong (nog zo iemand die mooi over wielrennen kan schrijven) tot de beoogde cast behoort. Sommige onderdelen van het boek, zoals het noodlottige ongeval van Peter Seegers, lijken me moeilijk realistisch verfilmbaar en zeggen we eigenlijk bij verfilmingen toch niet altijd na afloop: ‘het origineel was toch beter’? Maar goed, in dit geval zijn schrijven van het boek en het filmscenario gelijk opgegaan en kunnen we straks misschien toch met een goed gevoel de bioscoop verlaten. Daarnaast zal het ook handig zijn voor al die middelbare scholieren die Ventoux op hun leeslijst zullen gaan zetten (want daar zal het boek net als De renner van Tim Krabbé snel op verschijnen). Hoeven ze tenminste niet maar liefst 285 pagina’s te lezen, maar kunnen ze volstaan met de trailer op YouTube.😉

Oordeel: 4,5 sterren uit 5

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: