Bernhard blijft scoren

Ik heb een paar uur in mijn transatlantische oversteek stukgeslagen met het lezen van Gerard Aalders’ Bernhard Zakenprins. Altijd goed voor de nodige publiciteit, zo’n boek over Bernhard, en Aalders heeft een naam te verliezen als speurder naar historische documenten die voor anderen buiten bereik blijven. Hij richtte al in eerdere publicaties zijn pijlen op de schimmige handel en wandel van de in 2004 overleden prins, o.m. in De Bilderberg Conferenties en De Prins kan mij nog meer vertellen.

Bernhard Zakenprins gaat over de (vermeende) betrokkenheid van Bernhard bij illegale wapenhandel kort voor en na de Indonesische onafhankelijkheid in 1949. Er is geen smoking gun, maar volgens Aalders meer dan voldoende circumstantial evidence om Bernhards betrokkenheid onomstotelijk vast te stellen. Volgens Aalders het zoveelste bewijs dat de echtgenoot van koningin Juliana al ver voor de Lockheed Affaire met de verkeerde mensen omging en gedreven uit geldzucht zich inliet met louche praktijken.

Mij heeft Aalders nog niet kunnen overtuigen. Dat heeft vooral te maken met zijn wijze van bewijsvoering. Waar rook is, is vuur en als je er maar steeds meer blad op gooit komt er alleen maar meer rook. Maar de vraag is of je daarmee bewijst wie het vuur heeft aangestoken. Personen die het beeld moeten versterken dat Bernhard zich uitsluitend met ‘verkeerde’ personen omringde, komen af en toe compleet uit de lucht vallen, enkel en alleen omdat er met hen (misschien) ook iets niet in de haak is. Een uitspraak van een ambtenaar uit de buitenlandse dienst wordt van het ene op het andere moment Bernhard in de mond gelegd, omdat dat in Aalders’ betoog goed uitkomt. Hij wil teveel details kwijt en bewandelt daarom teveel zijpaden, waardoor de kern van zijn betoog ondergesneeuwd raakt. Enkele onnodige herhalingen versterken ook niet het idee dat schrijven bij Aalders ook wel eens schrappen is.

Ik kan me niet voorstellen dat uitgeverij Aspekt veel tijd heeft geïnvesteerd in een redactionele slag. Aalders dankt in zijn nawoord de uitgever voor het bewonderenswaardige tempo waarmee het boek op de markt is gebracht (een kleine drie maanden, maar het kan tegenwoordig natuurlijk ook snel). Met een maandje extra had er echter een beter boek uit kunnen komen, al schrijft Aalders vlot en hadden we de kust van Labrador bereikt voor ik er erg in had.

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: