Longterm preservation

Er is enige discussie ontstaan, vooralsnog alleen via de email, in de boezem van de werkgroep Collectiemanagement van UKB. Aanleiding vormen de problemen die een van de UKB-bibliotheken heeft met het zich conformeren aan de UKB-afspraken over het laatste gedrukte exemplaar van een tijdschrift in de collectie Nederland. Onderling hebben de UKB-bibliotheken afgesproken dat dat laatste exemplaar, afhankelijk van het onderwerp, door een van de UKB-bibliotheken tot in de eeuwigheid bewaard zal worden. Een van die UKB-bibliotheken komt nu in de problemen omdat door een interne samenvoeging van bibliotheken er op magazijnruimte bespaard zal moeten worden, en dat zal (volgens die bibliotheek althans) alleen kunnen door niet langer aan de UKB-bewaarafspraak vast te houden. En zo kunnen, zullen wellicht, de laatste unieke reeksen van gedrukte tijdschriften uit de collectie Nederland gaan verdwijnen.

Is dat erg? Ja en nee. Ja, omdat we wat betreft longterm preservation van grote digitale bestanden gewoonweg nog weinig ervaring hebben. Natuurlijk, we hebben het e-depot van de KB dat internationaal hoog aangeschreven staan (nu nog weer eens bewezen door de afspraak m.b.t. de Open Access tijdschriften uit de DOAJ), maar hoe lang bewaren we heel digitaal? En welke problemen doen zich al voor met onze digitale producten van nog geen tien jaar geleden? Vandaar dat in de Verenigde Staten en Engeland wetenschappelijke bibliotheken vaak nog steeds hun papieren exemplaren blijven bewaren, in hun eigen depot, op basis van consortiumafspraken in een gezamenlijke opslag of, zoals recent in Engeland besloten is, in een nationaal depot.

En toch ook: nee. Toen we een aantal jaren geleden in het kader van de big deals bij een aantal grote uitgeverijen overstapten op e-only, namen we in feite al afstand van dat ‘bewaren-op-papier’-beleid. Van veel tijdschriften waarmee onze magazijnen volstaan, krijgen we tegenwoordig helemaal geen papier meer binnen en vertrouwen we volledig op de elektronische toegang. Waarom dan toch nog al die oude jaargangen bewaren, zelfs al is het maar één reeks voor de collectie-Nederland, als we perpetual access hebben gekocht tot de digitale archieven van deze tijdschriften?

Ook in Amsterdam lopen we tegen de grenzen van onze bewaarcapaciteit aan, zelfs in dat enorme depot aan de rand van de stad. En ook wij gaan dan ook weer kijken naar die bewaarafspraken. Hebben we voldoende vertrouwen in de houdbaarheid en continuïteit van permanente digitale beschikbaarheid (en die is belangrijk: 15% van onze downloads uit Elseviers ScienceDirect heeft betrekking op de digitale archieven!) of kiezen we toch voor better safe than sorry? Zelf ben ik, denk ik, eerder voor de voorzichtige aanpak dan voor de vlucht naar voren…

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: