Knuppel in het hoenderhok

Mark Bauerlein is hoogleraar Engelse letterkunde aan Emory University en auteur van het vorig jaar verschenen The Dumbest Generation (ondertitel: Don’t Trust Anybody Under 30!) In Professors on the Production Line, Students on Their Own houdt hij een sympathiek betoog tegen de persistente Publish-or-Perish-cultuur aan Amerikaanse universiteiten. Enerzijds onderbouwt hij zijn betoog met opvallende cijfers over het gebrek aan contacturen tussen docenten en bachelor-studenten en anderzijds maakt hij zich vrolijk en tegelijkertijd ongerust over de almaar stijgende hoeveelheid publicaties over een en hetzelfde onderwerp, juist ook in veel geesteswetenschappelijke disciplines zoals de Engelse letterkunde waarin hij zelf werkzaam is. Is daarmee onze kennis nu zoveel groter mee geworden? Wie zijn nu eigenlijk de winnaars van deze publish-or-perish zonder einde? Wie de slachtoffers zijn is volgens Bauerlein in ieder geval overduidelijk: dat zijn al die bachelor-studenten die veel te weinig betekenisvolle contacturen hebben met die op onderzoek gefocuste jonge docenten op zoek naar een vaste aanstelling.

Bauerleins betoog eindigt met een pleidooi voor een rem op die drang naar steeds maar meer publicaties, en vooral ook voor andere criteria bij de aanstelling van nieuw universitair personeel. Niet het aantal publicaties moet daarin doorslaggevend zijn, maar de mate waarin iemand aantoonbaar breed inzetbaar is in het onderwijs. In een begeleidend interview zegt hij het nog wat botter:

“I’ll tell you, I think we should have maybe 20 to 25 research institutions in language and literature in this country. I do not think that we should have professors at 500 universities who conceive of themselves primarily as researchers,” said Bauerlein. “We should really say that for the vast, vast majority of language and literature professors, your job is primarily an educational one, a teaching one, and that your main job is to reach the entire undergraduate population and acquaint them with the literary and language inheritance.”

Niet langer Publish-or-Perish, maar Teach-or-Tremble! Of: Teach-or-Tumble. Of: …

5 comments so far

  1. Laval on

    Een oud verhaal, opgewarmd door een beruchte ( en enigszins onfrisse ? ) deelnemer aan de recente publieke discussies aangaande (o.m.) hetgeen mis zou kunnen zijn met het hoger onderwijs in de USA, en wiens meer uitgesproken zienswijzen al veelvuldig en vakkundig onderuitgehaald zijn door denkers als Shirky en Weinberger. En hier schijnt hij ook nog een fundamentele fout te begaan door de verschijnselen ‘publication’ en ‘research’ met elkaar te verwarren — hetgeen men juist in deze context zorgvuldig zou moeten vermijden. ( Ik schrijf “schijnt”, want ik heb zijn stuk niet helemaal gelezen — en heb er ook eerlijk gezegd weinig zin in. )

    En kijk maar trouwens een keer naar de aard en reputatie ( en agenda ) van de organisatie achter dit “working paper” van Bauerlein, het American Enterprise Institute ( ! ).

    Appearances can deceive.

    • zeemanspraat on

      Mijn credo luidt altijd: eerst lezen, dan pas oordelen. Niet (helemaal) gelezen (misschien zelfs wel helemaal niet), dan past enige bescheidenheid.
      En: guilt by association? Altijd al gedacht dat die National Endowment for the Arts niet te vertrouwen was.😉

  2. Laval on

    Precies, Bert; mee eens – vandaar inderdaad mijn (wat mij betreft) bescheidenheid en het ontbreken van een oordeel mijnerzijds wat dit *specifieke* working paper aanging. N.b. de term “schijnt” (echter wel mede gebaseerd op de door jou direct geciteerde [‘botte’] woorden van Bauerlein, dus blijft “schijnt” best wel een (wellicht te?) voorzichtige en bescheiden formulering). En wat blijkt, nu ik wel verder naar paper en ‘interview’ kijk? Mijn indruk klopt. En in de commentaren op het interview vinden wij bijv. observaties dat Bauerlein “underplays the value of research”, dat “any convincing empirical evidence” ontbreekt om zijn zienswijze te onderbouwen, dat de woorden die jij aanhaalt “the perfect prescription to perpetuate academic elitism” zijn etc., en zelfs kwalificaties als “irresponsible”.

    En guilt (by association)? OK, ik ging wat kort door de impliciete bocht. Het gaat geenszins om schuld (heb ik dat gesuggereerd?), het gaat om *context* – iets waar men m.i. altijd beter naar kan kijken en rekening mee kan houden, beslist ook als het niet het AEI is dat in het spel is maar bijv. het NEA – al zijn deze twee verschijnselen in verschillende opzichten niet zomaar te vergeliken.

    Dus nog eens: met dat hoenderhok valt het wel mee, en met die knuppel nog meer.

    P.s. Interessant voor ons als geesteswetenschappers te kijken wie de grote lichten bij het AEI zijn (bijv. Paul Wolfowitz, John Bolton, Newt Gingrich, Lynne Cheney en “godfather of neoconservatism” Irving Kristol), wie zijn raadsleden zijn en waar ze vandaan komen, en hoe het gefinancierd wordt. Dit is kennelijk het soort gezelschap waarin Bauerlein zich helemaal niet ongemakkelijk voelt. Zijn goed recht en mij best, en iedereen mag voor zichzelf oordelen – maar kunnen wij echt beweren dat zo’n ‘association’ onbelangrijk of zelfs irrelevant is?

    En n.b., in Bauerlein’s eigen commentaren op het interview, de onder-de-gordel en idiote opmerking die hij maakt over het tijdschrift Critical Inquiry. Dat zegt m.i. veel over zijn (reactionaire, weinig reflectieve) invalshoek en agenda van meet af aan.

    Een goed evenwicht tussen onderzoek en onderwijs blijft een moeilijke zaak en een mooi onderwerp voor discussie – heel goed dat jij het aankaart. Maar Bauerlein’s bijdragen aan die discussie zijn naar mijn (en naar ik gemerkt heb niet alleen mijn) mening niet geweldig dienstig – helaas eerder vertroebelend dan verhelderend.

    • zeemanspraat on

      Resteert (slechts) de vraag: wordt er in het Amerikaanse hoger onderwijs bij tenure teveel waarde gehecht aan onderzoek, en op dat onderzoek gebaseerde publicaties, en te weinig aan onderwijsinspanningen? En: kan die vraag beantwoord worden zonder direct in persoonlijke verdachtmakingen te vervallen?

  3. Laval on

    Als ik mag:

    Antwoord op die eerste resterende vraag, wat mij betreft: Jawel, er wordt sowieso teveel waarde, in verhouding, gehecht aan publicaties (èn soms het soort publicaties) – inderdaad een reuze probleem. Teveel waarde aan onderzoek (en, trouwens, aan het soort onderzoek) gehecht? – dàt is een veel complexere vraag, maar Bauerlein veracht en beschuldigt in elk geval te zeer naar mijn mening bepaalde soorten onderzoek die hem en bepaalde anderen ideologisch (n.b.: niet methodologisch etc.) niet behagen.

    Antwoord op de tweede resterende vraag, wat mij betreft: Ook ja, en het spijt mij als ik de indruk geef op persoonlijk vlak bezig te zijn (hetgeen ik niet wens te zijn, en ik ken deze man ook niet eens persoonlijk). Maar laten wij wel zijn: met (beredeneerde) verdachtmakingen van perspectieven of zelfs gedachtegoed is helemaal niets mis. (Voorbeelden genoeg.)

    Lijkt mij trouwens een mooie afsluiting van deze discussie – maar *hoeven* doet dat natuurlijk allerminst.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: