Bril is dood

Vanmiddag liep ik op het Koningsplein de Selexyz binnen. Komende week is het vakantie en ik kon nog wel wat leesvoer gebruiken. Ik had net Voskuils Binnen de huid in één ruk uitgelezen en dat had me opnieuw nieuwsgierig gemaakt naar Bij nader inzien. Lang geleden gelezen, maar nu dus gekocht om te herlezen. En ik wilde graag ook Martin Brils De kleine keizer kopen.

Maar dat ging dus niet. Weliswaar was er meteen na de ingang, midden in de winkel, als een eerbetoon aan Bril een tafel ingericht met een keuze uit zijn publicaties, maar De Kleine keizer lag er niet tussen. ‘Uitverkocht, mijnheer. Maandag hopen we weer nieuwe exemplaren binnen te krijgen.’ Verrassend was dat natuurlijk niet, na de bekroning begin van deze week met de Bob den Uyl-prijs, bijna onmiddellijk gevolgd door het bericht van zijn overlijden.

Ook ik was door dat overlijden geraakt. Als fervente Volkskrant-lezer was de afgelopen jaren, na het scannen van de voorpagina, Brils column op de eerste pagina van De Voorkant het eerst dat ik ’s ochtends in de krant las. Zoals het Evelien-feuilleton jarenlang een van de redenen was om mijn abonnement op Vrij Nederland toch nog maar een jaar aan te houden, totdat zelfs dat niet meer voldoende reden was. Met Brils overgang naar de voorpagina, hoe eervol ook, wist ik het nog niet zo goed. Ik sprak er na zijn tweede of derde bijdrage met een collega over, en onze gezamenlijke conclusie was dat Bril in ieder geval z’n draai nog niet gevonden had, dat de lengte wellicht toch voor hem net iets aan de korte kant was, of dat het misschien gewoon echt niet meer zo goed met hem ging.

En nu is hij er dus niet meer. De kleine keizer ga ik zeker nog een keer lezen. En dat abonnement op de Volkskrant? Ik weet niet of die het overlijden van Bril zal weten te overleven.